எப்-35 போர் விமானம்… சுவிட்சர்லாந்தின் முடிவு உலக கூட்டணிகளுக்கு புதிய கேள்வி

உலக அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்பு கூட்டணிகள் குறித்து நாம் பல ஆண்டுகளாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அடிப்படை நம்பிக்கை உண்டு. பெரிய நாடுகளுடன் இணைந்தால் பாதுகாப்பு உறுதி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், மற்றும் நம்பகமான ஆதரவு கிடைக்கும் என்ற எண்ணம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையே இன்று சோதனைக்கு உள்ளாகியுள்ளது. இதற்கான சமீபத்திய எடுத்துக்காட்டு சுவிட்சர்லாந்து.

நடுநிலை கொள்கையால் உலகத்தில் தனித்துவம் பெற்ற இந்த நாடு, அமெரிக்காவின் எப்-35 போர் விமானங்களை வாங்கும் திட்டத்தில் இருந்து பின்வாங்கும் நிலைக்கு வந்திருப்பது பலரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. இது ஒரு சாதாரண ஆயுத ஒப்பந்தம் அல்ல. உலகளாவிய பாதுகாப்பு அரசியலின் அடித்தளத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு நிகழ்வு.

2020ஆம் ஆண்டு சுவிட்சர்லாந்தில் நடந்த மக்கள் வாக்கெடுப்பில், சுமார் 6 பில்லியன் சுவிஸ் ஃப்ராங்க் செலவில் 36 எப்-35 போர் விமானங்களை வாங்க அனுமதி வழங்கப்பட்டது. பழைய விமானங்களை மாற்றி நாட்டின் வான்வழி பாதுகாப்பை உறுதிசெய்யும் முயற்சியாக இது பார்க்கப்பட்டது. அரசாங்கமும் “நிலையான விலை” என்ற உறுதியை முன்வைத்து மக்களின் ஆதரவை பெற்றது.

ஆனால் சில ஆண்டுகளில் நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. உலகளாவிய பணவீக்கம், பொருட்கள் கிடைப்பதில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் மற்றும் உற்பத்தி செலவுகள் உயர்ந்ததால், இந்த திட்டத்தின் மொத்த செலவு கணிசமாக அதிகரித்தது. ஆரம்பத்தில் கூறிய தொகையை விட 650 மில்லியன் முதல் 1.3 பில்லியன் ஃப்ராங்க் வரை கூடுதல் செலவு தேவைப்படும் என கணிக்கப்பட்டது. இதனால் அரசியல் சூழ்நிலை சூடுபிடித்தது.

இதற்கிடையில் அமெரிக்கா சுவிட்சர்லாந்து பொருட்களுக்கு அதிக வரி விதித்தது. பாதுகாப்பு கூட்டாளியாக இருக்கும் அதே நாடு, வர்த்தக தண்டனைகளையும் விதிப்பது சுவிட்சர்லாந்தை சிக்கலில் ஆழ்த்தியது. “நாம் வாங்கும் ஆயுதங்களுக்காகவே நம்மை அழுத்துகிறார்களா?” என்ற கேள்வி அரசியல் வட்டாரங்களில் எழத் தொடங்கியது.

இந்தச் சூழ்நிலை சுவிட்சர்லாந்தில் மட்டும் இல்லாமல், ஐரோப்பா முழுவதும் பரவியிருக்கும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்கப்படுகிறது. முன்னர் நேட்டோ நாடுகள் தங்களின் உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2 சதவீதத்தை பாதுகாப்பிற்காக செலவிட வேண்டும் என்பது ஒரு வழிகாட்டுதலாக இருந்தது. ஆனால் தற்போது அது 5 சதவீதமாக உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்ற அழுத்தம் உருவாகியுள்ளது. இது பல நாடுகளுக்கு கடினமான முடிவுகளை ஏற்படுத்தும். சுகாதாரம், ஓய்வூதியம் போன்ற பொதுச்சேவைகளில் கூட குறைப்புகள் செய்ய வேண்டிய நிலை உருவாகலாம்.

எப்-35 விமானத்தின் முக்கிய தன்மை அதன் திறன் மட்டுமல்ல, அதனுடன் வரும் சார்பு. இந்த விமானத்தின் மென்பொருள் அப்டேட்கள், பராமரிப்பு அமைப்புகள், முக்கிய தொழில்நுட்ப கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தும் அமெரிக்காவின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. அதாவது ஒரு நாடு இந்த விமானத்தை வாங்கினாலும், அதன் முழு செயல்பாட்டை தனியாக நிர்வகிக்க முடியாது. இது ஒரு வகையில் பாதுகாப்பு சார்பை உருவாக்குகிறது.

ஜெர்மனி போன்ற நாடுகள் இதை சமநிலைப்படுத்த முயற்சிக்கின்றன. அமெரிக்க எப்-35 விமானங்களை வாங்கிக்கொண்டே, யூரோபிய தொழில்நுட்பத்தில் உருவாகும் புதிய போர் விமான திட்டங்களிலும் முதலீடு செய்கின்றன. ஆனால் அந்த திட்டங்களும் தாமதமடைந்துள்ளதால், முழுமையான சுயாதீனம் இன்னும் தொலைவில் உள்ளது.

இந்த எல்லா பின்னணியிலும் கனடா ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையில் உள்ளது. ஏற்கனவே பில்லியன் கணக்கில் செலவாகும் எப்-35 திட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள கனடா, அதன் மொத்த செலவு எதிர்பார்த்ததை விட அதிகரித்திருப்பதை கவனித்துள்ளது. மேலும், வர்த்தக உறவுகள் மற்றும் அரசியல் அழுத்தங்கள் எதிர்காலத்தில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

இதற்கான மாற்று தீர்வாக ஸ்வீடனின் கிரிபன் போர் விமானம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது அதிக சுயாதீனத்தை வழங்கும் என்றும், உள்ளூர் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஆனால் புதிய திட்டம் எடுத்தால் நேரம் தாமதமாகும் அபாயமும் உள்ளது. அதனால் பாதுகாப்பு திறனில் இடைவெளி உருவாகும் என்ற கவலைவும் உள்ளது.

இப்போது கேள்வி ஒன்று மட்டும் அல்ல, பல. பாதுகாப்பு கூட்டணிகள் உண்மையில் பாதுகாப்பை அதிகரிக்கிறதா? அல்லது அவை நாடுகளை நீண்டகால சார்புக்கு உட்படுத்துகிறதா? பொருளாதார அழுத்தங்கள் அதிகரிக்கும் போது, அந்த கூட்டணிகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன?

சுவிட்சர்லாந்தின் முடிவு இந்த கேள்விகளை உலக அரங்கில் வலுவாக முன்வைத்துள்ளது. இதை தொடர்ந்து கனடா எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது, எதிர்காலத்தில் பல நாடுகளின் பாதுகாப்பு கொள்கைகளை தீர்மானிக்கும் முக்கிய காரணியாக மாறக்கூடும்.